INDIA is een land van tegenstellingen. Naast een kleine groep rijken en een groeiende middenklasse is er een enorm aantal mensen dat elke dag moet vechten voor het bestaan. Onder degenen die geen uitzicht hebben op een respectabel leven, geven velen het op. Vaak is er alcohol en huiselijk geweld in het spel. Als er kinderen zijn, worden ze verwaarloosd, misbruikt of verlaten. Veel van die kinderen verruilen, al dan niet (nood)gedwongen, de misère van ‘thuis’ voor het harde leven van de straat. Op straat zijn de kinderen onbeschermd. Ze vormen een gemakkelijke prooi voor iedereen die misbruik van hen wil maken: dubieuze werkgevers, bendeleiders, pooiers en de politie. Ze zijn feitelijk rechteloos en leven volgens gedragsregels die druggebruik, criminaliteit, prostitutie en geweld toestaan.
Er zijn in India miljoenen straatkinderen, zowel jongens als meisjes. Op veel steun van de Indiase overheid hoeven ze niet te rekenen. Gelukkig zijn er particuliere organisaties die zich het lot van de kinderen aantrekken. Eén van die organisaties is de Street Kids Community Village (SKCV) in Vijayawada. Het is een bijzondere organisatie, die in India een voorbeeldfunctie vervuld. Honderden kinderen, jongens én meisjes, vinden bij SKCV de hoop en het vooruitzicht op een betere toekomst. Het is tevens het belangrijkste steunpunt van DAARI en mijn 'thuis' in India.
Het dorp aan de rivier
Aan de rand van Vijayawada, een grote, drukke handelsstad in Andhra Pradesh, ligt een kleine oase van rust: een bijzonder dorp dat bevolkt wordt door ex-straatjongens. Er zijn veel straatkinderen in Vijayawada – een belangrijk knooppunt van spoorwegen. Het dorp biedt plaats voor ongeveer 140 van die kinderen, jongens die via het nachtopvangcentrum van SKCV de eerste grote stap naar een beter leven hebben gezet. Het dorp ligt aan de oever van een immense rivier: de Krishna. Het bestaat uit een groep roze huizen met pannendaken en veranda’s. Er is een centrale speelplaats. Overal zie je keurig onderhouden bloemen- en groentetuintjes. Aan de rand ligt een grote koeien- en buffelstal. Er is een eetzaal en een meditatiehal die zichtbaar ruimte biedt aan alle religies.
Overal zie je jongens, variërend in leeftijd van zes tot twintig jaar. Ze lezen, spelen cricket, of ze wassen zichzelf en hun kleren in de rivier. Op het moment dat de school begint wordt het rustiger. De school is, net als alles hier, in de loop der tijd een product van de jongens zelf geworden. Ze leren er op een speelse manier, met veel ruimte voor handenarbeid en dans. Ze spreken allemaal Engels en uiteindelijk doet een groot deel van de jongens mee aan de door de overheid voorgeschreven examens.
Meer dan een ‘opvanghuis’
Tijdens een bezoek aan het dorp vraag je je al snel af wie er de leiding heeft. Bij navraag kom je tot de verassende conclusie dat de jongens zelf de zaak besturen. Ieder heeft een taak. De leidinggevende, oudere jongens vergaderen elke week. Ze luisteren naar elkaar en nemen besluiten op een manier waar menigeen nog wat van kan leren. Het dorp lijkt als vanzelf te functioneren. De jongens worden hier niet slechts ‘van de straat gehouden’. Natuurlijk worden ze afgeschermd van de harde wereld van de straat; van drugs, prostitutie, geweld, uitbuiting en ziekten (waaronder AIDS)… en er wordt hen een alternatief geboden: ze bereiden zich voor op een eigen leven, met een gezin, werk en inkomen… Maar er is meer: ze groeien op tot bijzondere mensen. Ze leren zichzelf en elkaar serieus nemen en waarderen.
De droom van Mathew Norton
Het dorp aan de rivier is het verwerkelijkt ideaal van de stichter en ‘vader’ van SKCV, Mathew Norton, die zelf op jonge leeftijd wegliep van zijn ouderlijk huis in Manchester, op zoek naar avontuur – om te beginnen in de VS en later in India. Aan het eind van de 80er jaren ontfermde hij zich over een aantal straatkinderen in Poona. Hij trouwde met een Indiase vrouw (Bhakti) met het idee om hun gezamenlijke leven te wijden aan de verbetering van het lot van straatkinderen. In 1990 werden zij door de toenmalige burgemeester, een populair en invloedrijk man, uitgenodigd een opvangproject te starten in Vijayawada. Met die uitnodiging werd een solide basis voor SKCV gelegd. De organisatie is sterk geïntegreerd in de lokale gemeenschap en kan rekenen op de steun van veel inwoners van Vijayawada.
Het begon met een eenvoudig gebouwtje dat onderdak bood aan enkele tientallen jongens. Nu is SKCV een betrekkelijk grote organisatie met een eigen centraal kantoor, een nachtopvang met ziekenhuisje, verschillende werkplaatsen, het genoemde jongensdorp en het meer recente opvangcentrum voor meisjes.
Wat doen we?
SKCV vangt straatkinderen op die nergens anders heen kunnen, met het doel ze een betere toekomst te geven. Die toekomst begint met zelfvertrouwen, (zelf)waardering en het ontdekken en ontwikkelen van aangeboren talenten. Dat gebeurt in een open en vriendelijke omgeving die de kinderen aanzet gezamenlijk te werken aan verbetering van hun leven en directe leefomgeving. De leiding, staf en kinderen van SKCV zorgen voor een geregeld dagelijks bestaan. Naast huisvesting en voeding, zijn er verschillende vormen van beroepstraining, onderwijs, gezondheidszorg, recreatie en persoonlijke begeleiding.
Wie zijn de straatkinderen?
- kinderen die weinig en heel onregelmatig contact hebben met ouders of familie (meestal moeders of zussen) en met andere kinderen in de straten van de stad leven, of permanent op (door)reis zijn. Het idee om van huis weg te lopen wordt veroorzaakt door een veelvoud aan redenen en aanleidingen.
- kinderen die letterlijk door hun ouders of familieleden zijn verlaten; die van het begin af aan op straat leefden vanwege familie-problemen; of die zelf besloten hebben de ouders/familie voor altijd de rug toe te keren vanwege permanente mishandeling.
Bijna alle straatkinderen zijn weggelopen voor een onplezierige of zelfs traumatische thuissituatie waarin ze te maken hadden met problemen die ze zelf niet op konden lossen, b.v. alcoholisme, kindermishandeling, slechte behandeling door stiefouders, werkloosheid en armoede. Uiteindelijk zagen ze nog maar een uitweg: de straat.
SKCV’s (in)directe hulp aan straatkinderen
SKCV geeft zowel direct als indirect hulp aan grote groepen straatkinderen. Hieronder worden deze vormen van hulp genoemd en beschreven.
Directe
hulp
SKCV’s
directe hulp kan worden onderverdeeld in zeven
‘projecten’:
- een nachtopvang- en dagcentrum voor kinderen die op de straat leven
- een 24-uurs ziekenhuis voor straatkinderen
- een ‘informele’ school voor straatkinderen (op 3 plaatsen in de stad)
- een (straat)meisjesopvangcentrum
- een kinder(jongens)dorp/ leefgemeenschap
- een organische tuinderij en melkveehouderij
- een beroepstrainingscentrum
SKCV heeft een methode ontwikkeld voor de opvang en verdere begeleiding van straatkinderen: het ‘CHILD SYSTEM’. Deze methode, een fasegewijze aanpak, is door soortgelijke organisaties in en buiten India overgenomen. Waar nodig, adviseert en begeleidt SKCV de staf van deze organisaties.
Het jongensdorp ligt even buiten de stad, aan de rivier. Het is een boerderij (4.5 ha.) waar 140 jongens wonen in leefgroepen die elk hun omgeving en dagelijkse routine op orde houden. Op de (informele) school leren ze basisvaardigheden en bereiden ze zich voor op overheidsexamens of een beroep.
Het melkvee en de tuinderij voorzien het dorp van voeding en biogas. De jongens worden aangemoedigd hun eigen groenten te verbouwen. Ze kunnen die groenten verkopen aan ‘het dorp’ en verdienen daarmee hun zakgeld.
De vaste kok leidt een aantal jongens op tot kok. De andere jongens fungeren (per toerbeurt) als keukenhulp.
Er zijn een aantal sport- en spelfaciliteiten. De rivier vormt een prachtig zwembad en wordt ook gebruikt voor boottrips.
In de meditatiehal wordt elke dag gebeden en gemediteerd, door Hindoe-, Moslim- en Christen-jongens.
Het dorp wordt bestuurd door de kinderen. Er is een toekomstgroep: een comité van ex-straatjongens, dat het algehele beleid bepaald. Daarnaast zijn er managementgroepen in het dorp en de school.
Meisjes die kiezen voor de straat zitten hopeloos in de knel. Ze vluchten voor geestelijk, fysiek en seksueel misbruik of uitbuiting. Eenmaal op straat wacht hen zo mogelijk nog grotere ellende: verkrachting, prostitutie en geweld. Toch zijn er in Vijayawada 3000 meisjes die regelmatig op straat slapen.
Pas nadat het ‘jongensdorp’ was opgebouwd tot de huidige leefgemeenschap, aan het eind van de 90er jaren, werd het meisjeshuis gesticht. Sindsdien is het zowel letterlijk als figuurlijk gegroeid. De kwaliteit van de accommodatie en de staf zijn verbeterd en de betrekkelijk recente samenwerking met de lokale ‘kindertelefoon’ heeft geleid tot het tijdig bereiken en opvangen van veel meisjes in nood. De meisjes zijn een aantal keren verhuist in afwachting van een permanente plek. Die plek is een aantal jaren geleden gevonden: een lokale zakenman heeft SKCV een groot stuk grond geschonken. De afgelopen twee jaar is er gebouwd en in het begin van 2008 werd het nieuwe meisjeshuis, het Amodhini Girls Care Home, eindelijk officieel geopend. Het ligt aanzienlijk verder van de stad dan het jongensdorp, in de buurt van het stadje Mangalagiri.
Wat concept betreft, is Amodhini geheel gemodelleerd naar het voorbeeld van het jongendorp. De meisjes hebben een eigen school, een koeienstal en een grote groentetuin. De bebouwing bestaat grofweg uit een leef- en een schoolblok, met elkaar verbonden door een trap/tribune-systeem dat omgetoverd kan worden tot een simpel openlucht theater,
Het huis biedt op dit moment onderdak aan zo'n 70 meisjes. De meisjes wonen, leren en spelen in leeftijdsgroepen waarin ze langzamerhand de stabiliteit en steun moeten vinden die ze voorheen vaak nooit hebben gekend. De staf van Amodhini zorgt voor basisvorming (educatie) en beroepstraining.
In het centrum van de stad, vlakbij het trein- en busstation, staat het dag- en nachtopvanghuis van SKCV. Het is een groot gebouw van drie verdiepingen waarin elke nacht 150 straatkinderen (jongens) kunnen slapen. Naast nachtelijk onderdak zorg Santosh Bhavan voor voedsel en basiseducatie. De broodnodige medische zorg wordt gegeven door het kleine interne ziekenhuis.
Voor een straatkind kan een nacht in Santosh Bhavan het begin zijn van een ‘normaal’ leven. Alle straatkinderen zijn welkom. Degenen die ernaar vragen, krijgen hulp en aanmoediging van de SKCV staf bij de terugkeer naar huis – indien mogelijk en veilig; bij het volgen van onderwijs; en tenslotte bij het verhuizen van de straat naar het meisjeshuis of het ‘jongensdorp’. Een verhuizing van een jongen komt pas na maanden regelmatig bezoek aan Santosh Bhavan en na gebleken motivatie tot stand. Meisjes worden, als zij dat willen, direct naar Bala Prema gebracht.
Santosh Bhavan bemiddeld, waar nodig, tussen straatkinderen en de lokale politie, waarmee in de loop der jaren een goede samenwerking is opgebouwd.
Het gebouw huisvest het centrale kantoor van SKCV en een aantal werkplaatsen waarin jongens een beroep kunnen leren. Bij het gebouw ligt een speelplaats en tuin.
Vrijwel van het begin af aan hebben vrijwilligers uit Engeland en Nederland in hun vaderland acties op touw gezet om SKCV financieel te ondersteunen. Na verloop van tijd werd zowel in Engeland als in Nederland een officiële stichting opgericht. Het doel van de stichtingen is tweeledig: geïnteresseerden informeren omtrent het werk van SKCV; en het werven van fondsen. Voor meer informatie over SKCV Nederland, adressen e.d.: zie 'contact' (linker marge). SKCV Nederland brengt sinds 2004 (half)jaarlijks een nieuwsbrief uit. (klik op nieuwsbrief in de linker marge).
OPROEP
Ben je betrokken bij acties of manifestaties van scholen, verenigingen, kerken of bedrijven en kan er aan die activiteiten een goed doel gekoppeld worden? Denk dan aan SKCV. Als er interesse bestaat kunnen wij (SKCV Nederland) er, in overleg met de betreffende Nederlandse organisatie en SKCV, voor zorgen dat er een concrete bestemming is voor ingezamelde gelden. Daarnaast zorgen we voor informatie, documentatie en decoratie en zijn we, als het enigszins mogelijk is, ook lijfelijk aanwezig bij de activiteiten. Bovendien, laten we na verloop van tijd, middels foto’s en brieven zien wat er met het ingezamelde geld is gedaan.
SKCV
Sri
A.K. Rao Santosh Bhavan
Opposite
Press Club
Vijayawada 520 003
Andhra Pradesh
India
Tel:
+91 (0)866 2571371
Fax: +91 (0)866
2579079
E-mail:
skcv@skcvtrust.com
WWW:
www.skcv.com
Contactpersonen SKCV Nederland
Robert-Jan Baken, Eindhoven
Tel: 040 2456787, rj@daari.nl
Selma ter Avest, Amsterdam
Tel: 020 7770253,
selmaatje@hotmail.com
Mieke Greefhorst, Bladel
Tel: 0497 382850,
w.kramer@chello.nl
Bankrek.nr: 113565917 t.n.v. SKCV Nederland te Bladel
